Home

Mijn verleden

Mijn huisgenootjes

Mijn vriendjes

Mijn dagboek

Nieuw toegevoegde avonturen

Archief
Mijn avonturen vanaf 2005 tot en met 2006

Fotoalbum

Cursussen

Dierenarts bezoekjes

In Memoriam

Leuke links

Dierenartsbezoekjes

23 maart 2007 Definitieve castratie
23 maart 2007 is in mijn leven sinds vandaag D-Day...........
De dag dat ik mijn mannelijkheid kwijt ben geraakt

Voor het complete avontuur verwijs ik je naar mijn dagboek daar heb ik het hele avontuur uitgebreid beschreven.

Ik gedroeg mij weer als een super hond, zowel mijn vrouwtje als de dierenarts waren trots op mij.
Wel vroeg hij nog hoe het ging met de chemische castratie. Mijn vrouwtje vertelde dat het super ging en dat we er over zitten te denken om het definitief te maken.
Binnenkort zal dat alleen niet gaan door mijn eerste apporteerwedstrijd (diplomadag) en door mijn examen G & GB.
Mijn vrouwtje heeft toen ik mijn cocktail had gehad gelijk bij de balie een afspraak gemaakt voor na deze dagen. 21 maart zou de datum zijn.

Nu afwachten wat die tweede prik nog met mij doet. Een tweede prik is nodig om de chemische castratie zo dicht mogelijk naar een echte castratie te laten lijken.

Zo de tweede prik is gegeven, weer was ik een braaf hondje en kreeg ik natuurlijk weer de nodige koekjes.
Nu is het afwachten hoe ik mij de komende dagen ga gedragen.

14 februari had mijn vrouwtje met pijn en moeite eindelijk de stap genomen.
Ik kreeg een prikje en 10 dagen later moest ik weer terug komen voor het tweede prikje.
Na zo'n dag of 10/14 moeten de prikken goed en optimaal werken en dus moet er iets zichtbaar zijn in mijn gedrag.

De prik was helemaal niet pijnlijk. En ja.... ik was weer een grote hond.

We waren vroeg en ik was de eerste. Hierdoor hoefde we niet al te lang te wachten en werd ik al snel op mijn naam naar binnen geroepen. De dierenarts noemde me gelijk mooie jongen en ik was gelijk trots.

De dierenarts meneer onderzocht mij. Hij keek of mijn bloedsomloop nog goed was, door tegen mijn tandvlees aan te drukken en te kijken hoe snel het bloed weer terug kwam (normale kleur weer aannemen van het tandvlees).
Verder keek hij naar mijn tanden en werd mijn temperatuur opgenomen, deze was goed.
Ook controleerde hij mijn blaas of die niet overvol zat, maar ook dat was niet het geval.

De dierenarts zag wat mijn vrouwtje bedoelde met zwaar en moeilijk slikken (braakneigingen). Hij concludeerde dat ik waarschijnlijk een soort van buikvirus had. Ik kreeg een injectie (Primperan) en medicijnen (Metoclopramide) waar we morgen mee moesten beginnen. Deze medicijnen zouden mijn braakneigingen onderdrukken waardoor ik weer beter zou gaan eten en minder zou drinken.
De volgende dag moet er al een verbetering zijn. Zo niet moeten we nog een keertje terug.

Bij de dokter aangekomen was het enorm druk. Ze stonden zelfs buiten te wachten op hun beurt.
Toen wij binnen kwamen om ons bij de balie te melden ging er een Herder helemaal uit zijn dak tegen mij. Ik keek mijn vrouwtje aan en wist heel goed dat ik rustig moest blijven.
Ik gromde wel een beetje, maar bleef wel rustig. Mijn vrouwtje was super trots op mij dat ik me zo netjes gedroeg.

Toen het na lang wachten onze beurt was, werd ik eerst even snel nagekeken door die aardige mevrouw (de dokter). Toen keek ze in mijn oren en zag wat het probleem was.
Mijn oren waren een beetje rood aan de binnenkant, een beetje geïrriteerd zeg maar. Ik had geen beestjes (mijt) in mijn oren en had ook geen oorontsteking.
Mijn vrouwtje kreeg er een spulletje voor mijn oren wat ze er twee maal daags, 7 dagen lang, in moest spuiten (Auribiotic 20ml.)

Nadat dit allemaal achter de rug was kreeg ik nog een prik in mijn bast. Dit was de Rabies (tegen hondsdolheid) injectie.
Deze injectie schijn ik nodig te hebben wanneer ik naar het buitenland ga en dus op vakantie.

Terug naar huis vertelde mijn vrouwtje weer hoe trots ze wel niet op mij was.
Thuis heb ik dan ook een heerlijk koekje gehad als beloning.

Zoals jullie al hebben gelezen vind ik het helemaal niet erg om naar de dierenarts te gaan. In de wachtruimte heb ik dan ook een klein beetje (hard) geblaft tegen een andere hond die binnen kwam. Kreeg wel gelijk op mijn kop van mijn vrouwtje, maar dat had ik er wel een beetje voor over.

Toen ik werd binnen geroepen had ik het niet eens door. Pas toen mijn vrouwtje opstond merkte ik het.
Ik werd als eerste bewonderd door de dierenarts. Mijn vrouwtje wilde graag dat hij even mijn oogje controleerde, na dat vorige voorval.
Er zat wel wat litteken weefsel, maar dat zou waarschijnlijk nog wegtrekken. Verder zag mijn oog er goed uit.
Die aardige man wilde mijn hart beluisteren. Nou...... en toen heb ik hem helemaal gek gekust in zijn gezicht. Echt.... het was een hele aardige man.
Als laatste gaf hij mij een klein prikje, maar volgens hem en mijn vrouwtje heb ik mij als een grote hond gedragen.

Kleine Poes was na mij aan de beurt. Mijn vrouwtje zei dat mijn beurt voorbij was en dat ik me even kalm moest houden. Dat deed ik dan ook en bleef rustig in de hoek van de kamer liggen.
Volgens mij vond Kleine Poes het allemaal wat minder. In de auto op de heen weg was zij ook al zo aan het miauwen, terwijl ik lekker languit achterin lag.

Maar redelijk snel was alle weer achter de rug en ben ik weer voor een jaar beschermd tegen allemaal enge ziekten.

De wandeling werd dan ook abrupt afgebroken en mijn vrouwtje liet samen met Lara en haar vrouwtje terug naar de auto. In de auto heeft mijn vrouwtje gelijk de dierenarts gebeld en deze zei dat we gelijk konden komen. In de auto zag mijn vrouwtje dat ik er ook behoorlijk veel last van want ik wilde mijn oog ook steeds dicht doen. Dit deed alleen enorm veel pijn.

Eenmaal aangekomen bij de dierenarts moesten we heel even wachten aangezien de dierenarts er nog niet was. Het was weekend en ze moest zelf ook van het strand af komen.
Deze aardige mevrouw keek in mijn oog en deed er een oranje kleurige vloeistof in. Dit was contrastvloeistof en hiermee kon ze zien of mijn hoornvlies beschadigd was.
Mijn hele oog kleurde groen en er kwam volgens mijn vrouwtje een hele waas over mijn oog welke groen was.
Korte tijd later werd ook mijn neus groen omdat die vloeistof door mijn traanbuisjes naar mijn neus liepen. Het vrouwtje van Lara heeft hier nog een foto van gemaakt.

De dierenarts keek met een lampje in mijn oog, maar zag gelukkig niets raars of beschadigd.
Daarna deed ze een verdoving in mijn oog zodat ze mijn oog uit kon spoelen om eventuele zandkorrels eruit te laten lopen.
Die verdoving moest in werken en deze prikte wel behoorlijk hoor. Ik wilde het ook uit mijn oog wrijven, maar dat mocht ik niet van mijn vrouwtje.
Toen de verdoving ingewerkt was werd mijn oog uitgespoeld met een soort zoutoplossing (is het zelfde als mijn traanvocht).

Daarna kreeg mijn vrouwtje te horen dat ik een antibiotica zalf mee kreeg wat ze er 4 maal daags in moest druppelen, 7 dagen lang.
De dierenarts deed het voor hoe mijn vrouwtje het straks zelf moest doen thuis.
Nee..... ik kan je zeggen dat het absoluut geen lekker gevoel is wanneer die zalf in mijn oog gedruppeld wordt!!

De behandeling was gelukkig snel klaar. Nu moest de zalf zijn werk de komende 7 dagen gaan doen.
Er werd nog wel even verteld dat wanneer mijn oog wit zou worden of anders raar zou doen we gelijk weer terug moesten komen.

Nu druppelt het vrouwtje dus 4 keer per dag die zalf in mijn oog en ik merk wel een klein beetje verschil dus ik sta het rustig toe, het helpt tenslotte dus zal het wel goed zijn. Als ik weer terug moet naar de dierenarts zal ik jullie dat zeker vertellen, zowel in mijn dagboek als hierzo, maar ik hoop dat die zalf genoeg is.

Naar boven

8 februari 2005
Ik heb een "eigen" ziektekosten verzekering!!!!!!!!! Goed he?! Ben er best wel trots op, zal je zien mankeer ik nooit iets. Mijn vrouwtje heeft een speciale verzekering voor mij afgesloten bij Dier & Zorg.
Ze wilde eerst een spaarrekening voor mij openen, maar dan was ze bang dat ik van het geld wat er gespaard werd botjes ging kopen. En wanneer ik ziek werd zou er geen geld meer zou zijn om mijn rekening van de dierenarts te betalen.

23 februari 2004
Volgens mijn Paspoort ben ik toen voor het eerst naar de dierenarts geweest. Mijn baasjes weten dit niet precies omdat ik toen nog bij mijn oude baasjes zat. Dit was bij een dierenarts in Almere. Daar heb ik mijn eerste prikjes gekregen en ben in gechipt.